Benim Çocuğum Hasta Değil Ki..

Photo by Ben White on Unsplash

Merhaba, bugün sizlere üstünden bir buçuk yıl geçmiş bir anıdan bahsedeceğim. Çok hoşnut olarak hatırladığım bir anı olduğunu söyleyemem. Buradan çıkaracağınız sonuç ne olacak, bana katılıyor musunuz katılmıyor musunuz, bilemiyorum ama bu tarz konuların biraz daha yüz üstüne çıkmasını istiyorum. Ben hatırladıkça sinir oluyorum.

Geçenlerde arkadaşlarla sohbet ederken aa bizimde böyle oldu, dedim ve düşündüm ki eminim benim gibi düşünen bir çok insan vardır. En iyisinin bunu herkesle paylaşmak olduğunu düşündüm ve şuan okuduğunuz yazıyı yazmaya başladım. Nereden başlayacağımı bulmam biraz zor oldu ve en baştan özetle anlamanın en iyisi olacağını düşündüm.

Yakın arkadaşımla Turkcell’ in düzenlediği Geleceği Yazan Kadınlar projesine dahil olduk. Eğitim süresi içerisinde bir proje bulmamız gerekiyordu. Ben Bilgisayar Mühendisliği okuyorum, yakın arkadaşım Elektrik Mühendisliği. Bir yakın arkadaşımız daha var o da Dil ve Konuşma Terapistliği okuyor ama o proje dahilinde değil. Biz terapist arkadaşımla üniversitenin ikinci yılı falan olsa gerek bu konuyu konuştuk zaten kendisi bize her buluştuğumuzda bahsederdi, bizimde dinlemek hoşumuza gidiyor tabi yeni şeyler öğreniyoruz ve bilinçleniyoruz. Bir gün dedi ki bu konularda yardımcı olacak bir uygulama yapar mısın? Tabi o zamanlar çok bilgim yok cesaretim yok, dedim yaparım ama şimdi değil. Gel zaman git zaman biz proje için bunu düşündük. Amacımız konuşmada zorluk çeken çocuklar için bir uygulama yapmak oldu. Yani aslında bir her yaş grubu olarak düşünmüştük ama sonradan çocuklar için olsun dedik.

Birde bu tarz yarışmalara giriyorsanız, bir proje bir fikir isteniyorsa sizden 2+2=4 olduğu gibi sizin sosyal sorumluluk projesi düşünmeniz, aynı zamanda getirisinin yüksek olması ve uygulamanın yanına ek olarak donanımsal bir şey olması sizi çok ön plana atıyor. Bizde harmanladık.

Artikülasyon yani konuşma bozukluğu olarak geçen, konuşmada bozukluk olması durumlarında ve kekemelik sorunu yaşayan çocuklarımız, ki dediğim gibi her yaş kullanabilir, için evde yapacakları bir alıştırma bir etkinlik tasarladık. Uygulama içerisinde kelimeler mevcut. Her kelime için bir görsel ve seslendirme mevcut. Seslendirmeleri bizzat terapist arkadaşım yaptı. Ekip arkadaşımda seslendirmeler için bir bebek içerisine bir donanım yerleştirdi ve biz hem mobil uygulama hem de oyuncakla yarışmaya katıldık. Proje devam etmesi gereken bir projeydi. Eksikleri vardı tabiki de, ama fikir, düşünce olarak gereksiz görüleceğimizi (gereksiz görüldük) hiç düşünmemiştik çünkü bizler bu işin uzmanı ile birlikte bir proje geliştirmek istedik insanlara çocuklara faydamız olsun istedik. Terapi içerikleri sadece terapilerde hatırlanırsa ,yaş gözetmeksizin, alınan terapiler istenilen sonucu vermeyecektir yada çok uzun vadede değerlendirme gerektirecektir. İşte işin özeti budur daha yazmadığım bir çok ayrıntı var tabiki, ama bir an önce konuya geçmek istiyorum.

Photo by Volodymyr Hryshchenko on Unsplash

BU TOPLUMSAL BİR SORUN NE KADAR FARKEDİLMESEDE.

İl bazında değerlendirmee sürecine girdik, projelerimiz sunacağız ve yarı finale gidecek gruplar belli olacak. Açıkçası eğitmenlerimiz bizim projemize çok güzel bakıyorlardı ve destekliyorlardı. Kime sorsanız zaten o gözle bakıyordu, hatta projelerimizi ilk açıkladığımız zaman daha eğitim sürecinde bizi değerlendirmek için Hüsniye (TALİ) hanım geldi. Bakın adını unutmuyorum, unutmadığım aklınızda kalsın. Kendisi de çok beğendi ve bilmiyorum cinsiyet ayrımı yapmak istemiyorum kadın gözüyle bakıp çevresinde olan bitenden lafta değil de gerçekte haberi olduğu için projemizi çok güzel ve faydalı buldu ve gerçekten kullanılacağını düşünüyordu, tek sıkıntı maddi getiriydi o zaten şuan konumuz değil.

Neyse sunum günündeyiz. Her grup sırasıyla giriyor. Bizleri değerlendirmek için bir ekip kurulmuş. Ama bakın proje Geleceği Yazan Kadınlar ama bizleri değerlendirmek için jüri üyelerinde bir tane bile kadın yok neden peki? Bu soru birinci soruydu bizim için. Yanlış anlamayın dediğim gibi cinsiyetçi değilim ve değinmek istediğim konu cinsiyetçilik değil. Neyse sıra bize geldi, salona girdik ama projemize nasıl güveniyoruz. Teknik olarak eksikliği olduğunu biliyorduk dediğim gibi ama fikir de fikirdi yani. Neyse anlatmaya başladık. Jüri kltuklarında tam hatırlamıyorum 3–4 beyefendi var. Bakın onu da hatırlamıyorum çünkü saçmalıktan başka bişey değildi. Bir tanesi hariç diğerleri projemize biraz ılımlı yaklaştı gibi. Bir tanesini biraz sonra anlatacağım size. Jüri üyelerinin 50% si anlattıklarımızdan hiç bir şey anlamıyordu, ilgilenmiyorlardı. İşin maddi getirisi onlar için çok daha önemliydi. Bunu farkettik zaten orada toparlamaya çalışıyoruz.

Bakın değindiğimiz konunun, problemin ülkemizde bir çok insan farkında değil. Eğer bilginiz yoksa bunu biraz araştırın, çünkü bu her yaşta her an olabilecek bir durum. Öncelikle size bunu söylemek istedim. Mesela yolda giderken kaza geçirdiniz sonrasında afazi, konuşma bozukluğu yada kekemelik kaldı, aynı şekilde çok yaşlısınız ihtimali çok yüksek ve çocukluğunuzda havale geçirdiniz yine ihtimal çok yüksek veya çocuğunuz havale geçirdi ve konuşma bozukluğu oluştu yada doğuştan gelen bi sorundu bu. Bilinçliyseniz çözüm istersiniz ve bunun çözümünü bilmeniz bile size bir adım öne atar. Çok hafif bir konuşma bozukluğunuz bile varsa var demektir unutmayın.

Size biraz bahsettiken sonra jürinin sorusuna geleyim, BENİM ÇOCUĞUM HASTA DEĞİL Kİ, BEN NEDEN BU UYGULAMAYI KULLANAYIM, NEDEN İHTİYACIM OLSUN? Biz bu sorudan sonra anlatığımız onca şeyin çöp olduğunu anladık. Zaten adam bizi dinlememiş. Sorduğu soruya bakın. Diyecek o kadar çok laf var ki. Biz sinirleri bozulmuş bir şekilde çıktık salondan. Anlatıyoruz işte böyle soru geldi yorum geldi falan diye terapist arkadaşımın tepkisini görmeniz lazımdı.

Neyse sonrasında proje sonuçları falan filan darken bu süreç böyle geçti gitti.

Aradan bir yıl geçti, bir kuruluş üzerinden bir iş buldum. Emin olmamakla birlikte o yorumu yapan beyefendiyle kısa bir süre çalışmış olabilirim. Onun olduğu ihtimali çok yüksek ama hatırlamıyorum işte adını sanını… Neyse orada bir aydan fazla çalışamadım bazı şeyler değişmiyor maalesef. Herkes her işi yapamıyor, onda da insanlık yok ama sorsanız her yere yardım etmeye çalışır acaba sadece gösteriş için mi bu çaba?

İnsanlar bilmediği yaşamadığı konular hakkında çok fazla söz sahibi olabiliyorlar. Ama öğrenmek için değil sadece yaftalamak için konuşuyorlar.

Yazımı arkadaşımın yorumuyla kapatmak istiyorum, ben de hasta değilim o zaman neden bir sürü ilaç üretiliyor?

Software Developer || Writer || Artist

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store